สวัสดีความทรงจำ!
::110460::
วันนี้เป็นวันอันแสนเรื่อยเปื่อย และร้อนมากมายเชียวหล่ะ
การที่เราว่างพอที่จะคิดถึงใครสักคน
คงเป็นเรื่องที่ทรมานมาก
บางเวลาฉันเลยไม่อยากที่จะมีใครในหัวใจเลย
เคยเป็นมั๊ยเบื่อการเริ่มต้นใหม่
ไม่ว่าเรื่องอะไรทำไมฉันต้องกลัวการเริ่มต้นใหม่ด้วยน้าา
ไม่กล้าพอล่ะสิ่..
อืม คงใช่ บางทีความกลัวมันครอบงำจิตใจเบื้องลึกของฉันมากเกินไปแล้ว
ต้องมีสักวันที่ฉันลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวของฉันเอง
ก่อนที่ทุกอย่างในปัจจุบันกลืนกิน ตัวตนของฉันไป
แต่..
มันคือวันไหน ถ้าไม่ใช่วันนี้ ที่จะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลง
ถ้าไม่เริ่มทำวันนี้แล้วจะเริ่มวันไหน ฮ่ะ
ลองถามตัวเองในคำถามเดิมๆหลายรอบ
การคุยกับตัวเองทำให้เรารู้ว่าตัวเราต้องการอะไร
อย่าไหลไปตามสิ่งรอบๆตัว
เธอเรื่อยเปื่อยแบบนี้ไปวันๆนานแค่ไหนแล้ว
มันนานพอไหมที่เธอจะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
และบางอย่างนั้นมันอาจเปลี่ยนแปลงอนาคตของเธอ
แต่ฟังฉันนะ
ถ้าเธอปล่อยมันผ่านเลยไป
มันก็จะวนลูปเดิมๆ
ซ้ำไป ซ้ำมา ซ้ำซากอยุ่แบบนี้ไปเรื่อยๆ
พอหรือยัง..
กับ..อะไรเดิมๆ
กับ..ความเบื่อหน่ายในทุกๆวัน
กับ..การไม่เริ่มต้นทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง
พอ..หรือยัง.....แกลองถามตัวเองดู
**เพราะวันเวลามันไม่เคยรอคอยใคร แน่ใจแล้วหรือที่จะปล่อยวันนี้ให้ผ่านไปโดยไร้จุดหมาย**
i am number vii | moggy sonata
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น